Verse 1

عشق می‌کردم با خودم بد

زندگی به بختم ناخونک زد

رسماً شدم آب گل آلود

رسم این دنیا به همم زد

هرجا که یه پل می‌ساختم

خالی می‌شدش زود زیر پام

ولی نمی‌رفت تو کتم باختن

پرتگاه باعث شد تا قله بیام

هر راهی میرم بن بست توش

چون نمیدم حرف هیچکس گوش

دوست دارم خودم تجربه کنم

هرچی که می‌ذارن روش سرپوش

دوست ندارم سیگارو ولی

خیلی خوشم میاد من از بوش

پهن شه جلوم بساط مشروب

بگن هستی بگم هستم نوش

زندگیمو ورق می‌زنم سیاهه مثل ذغال روراست

انگار این دنیا همیشه علیه ماست

مایی که میگم منم و من تو منه باز

انگاری دیگه ساپورت نمی‌کنه

ما رو همونی که اون بالاهاست

دلم می‌خواد یه نسل کشی یه هولوکاست

بزنم بکشم هرکی بدمو خواست

بزارم احترام به فنا

بدم بدخواه خودمو به فنا

بشم اونی که بلده همه جا

وایسه تو روی همه آدما

برم به یه جاهایی که نباید

کنم همه جا ادبو رعایت

بمونم همیشه توی خاطرات

نه یه سال دو سال بی‌نهایت

دیگه ندارم میلی به عشق

مجنون بشم بیاد لیلی به چشم

اینکه توی قعر جهنم

میشه بسازم از نو یه بهشت

اینا یعنی که بزرگ شدم

اما دادم بد تاوانشو

هرکی میگه عیب منو

عیب نداره منم مامانشو

Verse 2

توم پره از گله

پر از حرص و جوش و هی شب بیداری

کسی نمی‌دونه چمه

نمی‌پرسه هیشکی ازم چه دردی داری

حق میدم اگه بد میاریم

همگی بی وقت مثل ابر می‌باریم

من دردامو جار می‌زنم

تو می‌کنی خفش تو جا سیگاری

شدم عین هو غروب جمعه

دلگیر پره سکوت و عقده

دلم می‌خواد فحش بکشم

به اون که زندگیمو به گوه کشونده

قلبم مث معدن سربه

سمی غیر قابل شربه

واسه اونی که خسته ی راهه

تشنه س سر از دل درآورده

خستم از زندگی کردن

خستم از حسای فول

اینکه بگم بد نمی‌شم

واسه هرکی بم میده یه دسته ی گل

حق بده اگه حرف ندارم

اگه لال مونی گرفتنه تنها کارم

جار نزدم دردامو جایی

کاش یکی بفهمه این حس و حالم

از شهر و شورش فرار

از همه آدمای کورش فرار

بسه هرچی دنیا رو دیدم

از زندگی و نورش فرار

می‌تابم تو اتاق خودم

گل می‌کارم ولی تو باغ خودم

بسه هرچی که خوبی کردم

بسته هرچقد مچاله شدم