من همانم که ز عشقت
به جدایی نرسیدم
من همانم که به عشقت
تا ابد قسم خوردم
هر کجا اسمِ تو پیچید
دلِ من لرزید آروم
بی‌تو حتی وسطِ شهر
خودمم با غم یک شهر
سال‌ها رفت و نیامد
آن کسی جانم به جانش
رویِ این قلبِ پریشان
مانده تنها ردِّ پایش
گفته بودی آخرِ قصه
دستِ من تو دستِ توئه
پس چرا سهمِ دلِ من
فقط این بغضِ گلوئه؟

گرچه دوری شده قسمت
عشق از این سینه نمی‌ره
آخرین حرفِ دلِ من
بی‌تو این دنیام می میره

برگرد هنوزم ، دلِ من
بی‌تو آروم نمی‌گیره
هر شب از اسمِ قشنگت
خونه بوی غم می‌گیره
تو گذشتی ز کنارم
بی‌صدا مثلِ یه سایه
من هنوزم سرِ عهدم
با ابد ، بی هیچ گلایه
هر شب از پنجره با ماه
از تو حرفی زده قلبم
تو ندیدی که چه جوری
بی‌توتنها شده قلبم
دل سپردم به خیالت
که شبی برگردی آخر
کاش می‌شد باز ببینم
خنده‌هاتُ یک دمِ دیگر

من همانم که ز عشقت
به جدایی نرسیدم
من همانم که به عشقت
تا ابد قسم خوردم
برگرد، هنوزم دلِ من
بی‌تو آروم نمی‌گیره
هر شب از اسمِ قشنگت
خونه بوی غم می‌گیره

هر خیابون بی‌تو انگار
ردِّ بارونِ غمه
هر چراغی رو می بینم
مثل حالِ خودِمه
تو نبودی تا ببینی
بی‌تو پیرم کرد این درد
عکسِ خندیدنِ چشمات
اشک و تو چشمام پر کرد
رفتی و بعدِ تو دنیا
سردتر از قبل شده انگار
هر چی از عشق نوشتم
آخرش باطل شده انگار