از عالم و آدم سر تو حرف شنیدم

از دست غرورم که شکست دست کشیدم

من ماندم و تکیه به تن خسته ی کوچه

از دور چه دیدم که به بن بست رسیدم

حقم این نبود

که آواره شم

تو بارون و شب

حقم این نبود

پر از بغض دل

نشستم به گل

حقم این نبود

حالم را ببین

نبودی ببینی

چقدر بعد بی تو شدن غصه خوردم

نبودی ببینی

که روزی هزار بار به یادت میمردم

نبودی ببینی

نبودی ببینی

چه آتیشی انداختی به روح و جونم

خداحافظ تو

خداحافظت یار نامهربونم

نبودی ندیدی