به چشم دیدم عروسک‌های منجنی لای خاکو

به چشم دیدم خاطره‌های پخش تو خیابون

به جای اشک خون می‌چکید رو گونه‌ت از چشامون

نه میشه چیزیو برگردوند

نه میشه دل کند و رفت

همه چی سرگردون

پس من به چی دل گرمم؟

زیر این آوار آرامشو گم کردم

ببین کیا پای اشک‌های ما خندیدن و کیف کردن!

به خرابه‌های خونه‌ خیره‌م و دل تو دلم نیست

انگار دیگه مثل قبل‌ها هیچ‌کسی منتظرم نیست

زیر آوار تموم خونه‌مون نمیشه باور

خونه‌ای که بوی خون و عود می‌داد، بوی مادر

قاب عکسای رو دیوار همه‌شون غرق تو خونه

اون کسایی که نبودشون نمی‌خواد بشه باور