ما شقایق های باران خورده ایم

سیلی ناحق فراوان خورده ایم

ساقه احساسمان خشکیده است

زخم ها از تیغ طوفان خورده ایم

روزگار شبم بر ما خنده کرد

در دل شبها چراغی کم نکرد

سرنوشت ما پر از درد و غم است

کس نیامد درد ما را کم نکرد

غمگین و تنها به راهی بی صدا

شب چه غمناک و دل ما بی هوا

ما زخمی تیغ خدمت کرده ایم

اما ای دل باز تنها مانده ایم

مابه دردبی کسی های خودعادت کرده این

نیمه شبها تا سحر با غصه خلوت کرده ایم

بی وفایی در مرام ما نمی گنجد ولی

بی وفایی کرد با هر کس رفاقت کرده ایم

( آنکه ناحق این دل دیوانه را سوزانده است

(واگذارش برخدا روز قیامت کرده ایم)۲)۲