من از آدم‌های دوروبرم، دل‌چرکینم
با تموم این‌همه همدم، غریبم
از دشمن، رفیق بهتر ندیدم
تو شرایط سخت، خوردم از قرینم
تو تلخ ترین، لحظه هام ازرده‌ام
از نزدیک ترینم‌هم، پس خوردم
کل کوچه‌،پس کوچه‌هارو گم‌گشته ام
هرجا که پیچیدم، دیدم تو بن‌بستم
پر زدم سوی عظیم ترین‌جا
سقوط کردم، تو عمیق ترین‌چاه
زخمی شدم من از قرین
نیست روی زمین از آدم‌ها مرموز تر هیچ‌جا !
ندیدم از خودم مظلوم تر هیچ‌جا
ایستادم، به روی عمیق ترین راه
نمی‌بازم من هیچوقت هیچ گاه
اوج میگیرم ازهمین عمیق ترین چاه
باید بشم یه فرصت طلب
که به هیچ احدی، فرصت بردن ندم
این شب‌های تاریک منو کشوندن عقب
و اینه ی زندگیم، با ترس، خورد ترک
گاهی می‌زنم بر، آتش تردید
تا دور شوم، از شب مسموم پلید
هر بار زمین زد، منو این چرخ کبود
من باز بلند شدم گفتم کافی نبود
از تاریکی شب به صبح روشن رسیدم
از درد دیروز، به سوز امروز رسیدم
در قفس وهم، من نفس‌هام بسته بود
اما حقیقتی در بسته رو، شکسته بود
پرواز کردم، به سمت اوج آسمون
شدم فانوس شب، بر طاق لامجون
دمیدم نور دل، در ظلمت جنون
رسیدم، تا نفس، تا مرز بی‌زبون
پر زدم سوی عظیم ترین‌جا
سقوط کردم، تو عمیق ترین‌چاه
زخمی شدم من از قرین
نیست روی زمین از آدم‌ها مرموز تر هیچ‌جا !