کفه
جنگ با اصل ذات
قانون ضِد حیات
منطق کیش و مات
باطل ، راه نجات
شعار، حکم نقاب
تساوی ، مرز سراب
کفه، جنس حباب
فردا ، غرق عذاب
ولی فاش شده نقشه ، این کلکاشه
دروغ پس این، حرفاشه
غرورِ پوچ اون، نگاشه
ختم نمایش، اداشه
میگی که حـقی نداری
قانون بـرام یه بیـگاری
سهمم فـقط بـدهـکا ری
تو چی تو کـفه میـاری؟
شعار برابریه ، ولی وزن ترازو نامعلوم
یِه کفه سنگینتره، اون یکی از پیش محکوم
قصه از جایی شروع شد که شعار شد شعور
قانون مدرن رو کاغذ، تو عمل یه عرف کور
روی صحبتم با اوناست که طلبکارن مدام
نه اون شیرزنی که لایقشه صد احترام
بعضیا حق میخوان، ولی سهم نمیدن هیچ
این چه برابریه؟ نمیشه از یه سمت ، پیچ!
اگه حرف از برابریه، هر دو باید بدن سهم
نه یکی فدا شه، اون یِکی هم بشه بی رحم
حق بِدون وظیفه، منطق داوری نیست
برد مطلق واسه یکی، اسمش برابری نیست
تو روزای امنت، من میشم اون نرِ هار
میگی کشیدن بالا، حق زنو باز
ولی تا خطر میاد، عوض میشه این فاز
منتظری همون نر، بشه یه سپر خاص
حق مفت و طلب کاری !
سهم من شد بدهکاری!
باری مونده ، روم بذاری؟
تو چی ، تو کفه میاری؟
رسانه قاب گرفت، از یه روایت کلیشه
مرد همیشه متهمه، تبر میزنه به ریشه!
تو سریال و فیلما ، مرد یا جلاد یا جانی
زن همیشه بی گناهه، یه فرشتهی قربانی
تو اخبارا اولویت با زن و کودک و حیوان
مرد کجاست پس؟، تو این سایهها شده پنهان
تو آمار کشتهها، مرد میشه سایرین
ارزش جون ما ، تو رسانه ها پایین
اگه اسمی بیاد، یا بحث خشونته یا سیاست
یا اتهام تجاوز، واسه تخریب با جسارت
واسه هر زنده و بیجونی، یه روزی ثبت شده!
حق مرد تو این رسانه، میبینی که رد شده؟
از زن و بچه تا اشیا، همه تو تقویمن!
رسانهها واسه حذف ما، انگاری هم تیمن!
روز مردو تو تقویما، ببین چقدر غمگینه
با روز توالت یکیه! این خدایی سنگینه!