ﻣﻰ ﺗﺮاود ﻣﻬﺘﺎب
ﻣﻰ درﺧﺸﺪ ﺷﺒﺘﺎب
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻜﺪم ﺷﻜﻨﺪ ﺧﻮاب ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻛﺲ و ﻟﻴﮏ
ﻏﻢ اﻳﻦ ﺧﻔﺘﻪ ی ﭼﻨﺪ
ﺧﻮاب در ﭼﺸﻢ ﺗﺮم ﻣﻰ ﺷﻜﻨﺪ
ﻧﮕﺮان ﺑﺎ ﻣﻦ اﺳﺘﺎده ﺳﺤﺮ
ﺻﺒﺢ ﻣﻰ ﺧﻮاﻫﺪ از ﻣﻦ
ﻛﺰ ﻣﺒﺎرک دم او آورم اﻳﻦ ﻗﻮم ﺑﻪ ﺟﺎن ﺑﺎﺧﺘﻪ را ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺒﺮ
در ﺟﮕﺮ ﻟﻴﻜﻦ ﺧﺎری
از ره اﻳﻦ ﺳﻔﺮم ﻣﻰ ﺷﻜﻨﺪ
اﻛﻮﻟﺎﻟﻴﺎ در اﻳﻨﺴﺘﺎﮔﺮام
ﻧﺎزک آرای ﺗﻦ ﺳﺎق ﮔﻠﻰ
ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺶ ﻛﺸﺘﻢ
و ﺑﻪ ﺟﺎن دادﻣﺶ آب
ای درﻳﻐﺎ ﺑﻪ ﺑﺮم ﻣﻰ ﺷﻜﻨﺪ
دﺳﺖ ﻫﺎ ﻣﻰ ﺳﺎﻳﻢ
ﺗﺎ دری ﺑﮕﺸﺎﻳﻢ
ﺑﺮ ﻋﺒﺚ ﻣﻰ ﭘﺎﻳﻢ
ﻛﻪ ﺑﻪ درﻛﺲ آﻳﺪ
در و دﻳﻮار ﺑﻬﻢ رﻳﺨﺘﻪ ﺷﺎن
ﺑﺮﺳﺮم ﻣﻰ ﺷﻜﻨﺪ
ﻣﻰ ﺗﺮاود ﻣﻬﺘﺎب
ﻣﻰ درﺧﺸﺪ ﺷﺒﺘﺎب
ﻣﺎﻧﺪه ﭘﺎی آﺑﻠﻪ از راه دراز
ﺑﺮ دم دﻫﻜﺪه ﻣﺮدی ﺗﻨﻬﺎ
ﻛﻮﻟﻪ ﺑﺎرش ﺑﺮدوش
دﺳﺖ او ﺑﺮ در ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد
ﻏﻢ اﻳﻦ ﺧﻔﺘﻪ ی ﭼﻨﺪ
ﺧﻮاب در ﭼﺸﻢ ﺗﺮم ﻣﻰ ﺷﻜﻨﺪ